دلم گرفته است،دلم به اندازه ی غروب،به اندازه ی تک درختیدر کویر گرفته است دلم به اندازه ی بغض پرنده ای که می پرد و در ملکوتدور افق گم می شود ... به اندازه ی جامی سرشار از سرخی و سیاهی مرگ ... نمی دانم بوی شوقی که از نفس های غمناک این شب به جان می رسد از کرانه های وصال توست یا از نرگس های مستی که بر کنار جاده انتظار روییده اند؟ دلم برای سکوت شب همیشه تنگ است... دلم می خواهد دفتر دلتنگیمرا باز کنم و از شب سرد و ساکتم،حرفها بگویم . دلم می خواهد همه بدانند کهاهنگ عبور را با تمام وجود احساس می کنم ... چه بگویم از هزاران امید سبزی که در خانه ی دلم ویران میشوند ؟؟ چه بگویم از شب های منحوسی که سپید خاموش را فریاد می زنند ؟؟!! بال هایم می سوزند،بال های بی عروجم.بال هایی که در قفس مانده اند و از پشت میله ها فغان سر می دهند . چه کنم ؟؟ میان کوچه های شب منمهمپا... منم تصویر تنهایی... منم دلتنگ شب ... دلم برای سکوت شب همیشه تنگاست ...و اینها بهانه ایست دلم بیش از همه برای تو تنگ است .... مرا به یاد بیاور. مرا از یاد مبر. که انعکاس صدایم درون شب جاری است ...
