یه سری حرفای شخصی یه ترانه ی خصوصی مینویسم رو پیانو با یه خودنویس توسییه قشون حس منظم مثل یه ارتش محکم پشت تو واستادن اینجا توی این توسی مبهمعصبی تر از همیشه این روزا خیلی کلافم روحمو میشکافم اینبار تا یکی از نو ببافمذهن خلاق حقیقت با سلیقم نمیخونه نوسان داره و درمن همه چی رنگ جنونهمن به سبک خودم اینبار بیمه میشم تو ترانه با همین حرفای شخصی که ندارن عاشقانهمن به سبک خودم اینبار بیمه میشم تو ترانه با همین حرفای شخصی که ندارن عاشقانهاز همیشه عاطفی تر مستقل شدی تو از من توی جسمم مُرد با تو روح آخرین تهمتنیه شناسنامه ی تازه واسه ی خودم گرفتم یه شناسنامه که قلبم باید عادت کنه کم کمواسه من دیگه مهم نیست کی کجای قصه جاشه چه کسی بدون دعوت پاش تو این ترانه واشهدیگه یا زنگیه زنگی ,یا که نه رومیه رومی خسته ام از این تعادل این تعادل عمومیمن به سبک خودم اینبار دیده میشم تو ترانه با همین حرفای شخصی که ندارن عاشقانهمن به سبک خودم اینبار دیده میشم تو ترانه با همین حرفای شخصی که ندارن عاشقانهمن یه عمریِ نشستم به هوای یه نشونه با یه مشت فکری که انگار دو هزار سالشونهیه نشونه یا یه آدرس که به سمت تو نباشه کوه خاطرات با تو یدفعه از هم بپاشهفاجعه خیلی عمیقه نه تحت کنترل نیست من دیگه اسمی ندارم تو بهم میگی آنارشیستاینار رو میگم که شاید درد تو عادی تر شه این ترانه ی خصوصی یکمی عمومی تر شهمن به سبک خودم اینبار بیمه ام با این ترانه با همین حرفا که گفتم فارق از هر عاشقانه
