این آخرین ترانمه / که اسمتو توش میارم دلیل شعرام روشنه / اسمشو نفرت میذارم بذار همه بهم بخندن /شاید تو باورت بشه غرور من شکسته شد /این که میخونه نقشمه منم خلوت تو کوچیکه /جا واسه ی من نداری چقد تو راحت میتونی/ که آدمو جا بذاری باید که باورم بشه/ که عشق و نفرت یکیه مرز جنون و عاشقی/ فاصله ی باریکیه باید که باورم بشه/ که عشق و نفرت یکیه مرز جنون و عاشقی /فاصله ی باریکیه سرنوشت یعنی جدایی/ تهش یک نیاز مبهم دیگه تعبیری نداره /خواب دوس داشتن آدم
