کی خشک لب بمانم کان جو مراست جویان کی غم خورد دل من و آن غمگسار با من تلخی چرا کشم من من غرق قند و حلوا در من کجا رسد دی و آن نوبهار با من از تب چرا خروشم؟ عیسی طبیب هوشم! وز سگ چرا هراسم؟ میر شکار با من! در بزم چون نیایم؟ ساقیم میکشاند! چون شهرها نگیرم وآن شهریار با من؟! در خم خسروانی می بهر ماست جوشان این جا چه کار دارد رنج خمار با من؟ با چرخ اگر ستیزم ور بشکنم بریزم عذرم چه حاجت آید و آن خوش عذار با من من غرق ملک و نعمت، سرمست لطف و رحمت اندر کنار بختم و آن خوش کنار با من ای ناطقه معربد از گفت سیر گشتم خاموش کن وگر نی صحبت مدار با من
