یکی از قدرتمند و معروف ترین بسته های نرم افزاری مخصوص برنامه نویسی،visualstiduoاست که از جانب شرکت مایکروسافت عرضه شده است و فعالانه به روز رسانی و پشتیبانی می شود. در این بسته های نرم افزاری ابزارها و کامپایلرهای مختلفی به صورت یکجا عرضه شده اند که البته هر کدام می توانند به صورت جداگانه نصب شده و مورد استفاده قرار گیرند. یکی از گزینه های موجود در این بسته های نرم افزاری++ visual c است. visual++ c یک ide پر توان برای زبان++ c است که امکانات گرافیکی و بصری به می دهد و به این ترتیب آن را به یک زبان visual تبدیل می کند.با استفاده اززبان++ c این امکان می توان بسیاری از اجزای گرافیکی از قبیل منوها دکمه ها کادرهای مکالمه و... را همچون بسیاری از زبان های دیگر به برنامه اضافه کرد. ابزار مشابه و قدرتمند دیگر builder ++ cاست که ازجانب شرکت borland عرضه شده است. این محصول از نظر تجاری رقیب ++visual c مایکروسافت است و از نظر توانایی ها و امکانات هر یک نسبت به دیگری برتری هایی دارند که در مجموع آن دو را به عنوان رقیب مطرح می کند. می توان گفت که اکثر قریب به اتفاق برنامه هایی که امروزه به زبان++ c نوشته می شوند با یکی از دو کامپالیر نام برده شده کامپایل می شوند و امروزه کمتر کسی است که بدون داشتن دلیل خاصی، برای نوشتن برنامه های معمولی به زبان++ c، از کامپالیر دیگری غیر ازکامپالیر این دو شرکت استفاده کند.این دو بسته نرم افزاری علاوه بر این که تمامی امکانات زبان را در اختیار برنامه نویس قرار می دهند، برای وی شرایطی فراهم می آورند که طراحی محیط برنامه و واسط گرافیکی، برنامه نویسی و اشکال زدایی برنامه را به میزان زیادی ساده می سازند. وجه تمایز اینکامپالیرها با سایر کامپالیرها زبان++ c یکی درسرعت کامپلیر و نیز ساخت برنامه های پر سرعت است و دیگری انجام عمل بهینه سازی که برنامه است. برتری این ابزارها نسبت به سایر ابزارها نیز در جامعیت کتابخانه ها و توانمندی ide آنهاست. منظور از کتابخانه توابع و قطعه برنامه هایی است که به صورت آماده و از پیش نوشته شده به همراه ابزار عرضه می شود تا برنامه نویس مجبور نباشد هر برنامه ای را که می خواهد، شخصا تمام قطعه های آن را بنویسد. به عنوان مثال لزومی ندارد که برنامه نویس به هنگام نوشتن برنامه تابع محاسبه مساحت دایره یا رسم استوانه را شخصا بنویسد. بنابراین خوب است کتابخانه ای باشد که این توابع در آن موجود باشد و برنامه نویس تنها در زمان نیاز آنها را درون برنامه خود فراخوانی کند
