[h=2]سنگ گرفتن[/h] سنگ، صفحه چوبی پهن و زینی است به شکل سپرهای جنگی مربع مستطیل، با وزنهای مختلف که در انتهای شمالی به قوسی ختم می شود و در وسط دارای دستگیره ای می باشد. سنگ را سابقا نعل، سنگ نعل، سنگ زور می گفتند. گیرنده سنگ ابتدا در جای سنگ که معمولا در خارج از گود قرار گرفته است به پشت می خوابد و دو سنگ را یکی دست راست و دیگری را به دست چپ می گیرد. سنگ گرفتن فعالیتی قدرتی است و به دو طریق انجام می شود: الف) سنگ گیری جفتی: در این شیوه ورزشکار به پشت روز زمین دراز می کشد سپس با دو دست سنگ ها را از روی زمین بلند می کند و نیروی عضلات کتف، سر شانه، سینه و بازو و سنگ ها را همزمان و باهم روی سینه پایین و بالا می برد. ب)سنگ گرفتن غلتان با پیچ: در این روش ورزشکار به پشت روی زمین دراز می کشد و یک سنگ را به طور عمود به زمین در دست می گیرد و سنگ دیگر را به صورت افقی روی سینه قرار می دهد و به کمک تمام بدن، سنگ را گاهی به پهلوی راست و گاهی به پهموی چپ متمایل می گیرد. اهداف سنگ گرفتن: الف) افزایش قدرت در گروه عضلات بالا تنه: - عضلات سینه ای بزرگ، سینه ای کوچک، بین دنده ی داخلی و خارجی، مایل شکمی، شکمی ذوزنقه ای، متوازی الاضلاع، گرد کوچک، گرد بزرگ و تحت کتفی. ب) تقویت عضلات کمر بند شانه ای و اندام فوقانی: - دلتوئید، فوق خاری، تحت خاری، سه سر بازویی، دو سر بازویی، بازوی قدامی، غرابی بازویی، بازکننده های ساعد و عضلات کوچک و متعدد در گیردر کف و مچ دست. ج) تقویت رفتارها و خصوصیات اخلاقی مطلوب از طریق خواندن اشعار حماسی و عرفانی. -اوزان سنگ: بر اساس توانایی و قدرت جسمانی ورزشکار، تناسب سن و وزن سنجیده می شود. - سنگ گیری: برابر آیین نامه اجرایی مسابقات ورزش های زورخانه ای در رده های سنی مختلف و زمان مشخص و امتیازات معین اجرا می گردد.
