معرفی فیلم _نقدی بر فیلم روزی روزگاری در آمریکا

نقدی بر فیلم روزی روزگاری در آمریکا


اگر از فیلمهای گنگستری و داستان روابط اونها لذت می برید دیدن این فیلم را به شما پیشنهاد میکنم.
از مهمترین فیلمهای این گونه که حداقل برای من خیلی جذابیت داشته اند سه گانه پدرخوانده و رفقای خوب است.
اما به فیلم بپردازیم اولین نکته ای که درباره فیلم به نظر میرسد این است که آیا زمان این فیلم طولانی است ؟

هم میشه گفت بله هم نه.
بله به خاطر اینکه سرجو لئونه برای این که قصه و داستان فیلم خود و روابط بین شخصیتهای داستان را به خوبی بیان کند نیاز به زمانی طولانی داشته تا تاثیر فیلم را نیز بالا ببرد . ما در این فیلم روابط 5 دوست را با هم مرور میکنیم و یه زمان و دوره 50 ساله را طی میکنیم . برای فهم قصه لئونه به بهترین نحو؛ ما نیاز داریم تا تمام تمرکز خود را روی فیلم بگذاریم . البته یه نکته ای که نباید از یاد برد این است که زمان طولانی میتواند در عصر حاضر که جهان ، جهان سرعت و ویدئو کلیپ به سیاق ام تی وی است فیلمهای طولانی به مذاق تماشاچی بی حوصله امروزی خوش نمی آید.

داستانی که فیلم تعریف میکند داستان 4 گنگستر در طول 5 دهه در شهر نیویورک است ( یک گنگستر که مرگی بسیار غمناک دارد در ابتدای فیلم می میرد و در اصل 5 نفر هستند) 4 دوستی که دست به اعمال مجرمانه میزنند و البته با هم پیمان دوستی نیز میبندند
فیلم به دو صحنه خشن شروع میشود و نوید فیلمی پر از خشونت را میدهد . در صحنه های ابتدایی ما دنیرو را میبینیم که درحال فرار است و یه سکانس فوق العاده نیز دارد که در ادامه فیلم این سکانس دلیل وجودش مشخص میشود منظورم سکانس زنگ خوردن تلفن به مدت طولانی است ( خیلی ها اظهار کرده بودند صدای تلفن به مدت چند دقیقه اذیتشون کرده بود) که در واقع تلفنی است که نودلز که نقشش را دنیرو بازی میکند میخواهد ماکس را به پلیس لو دهد. جاهایی در خلال فیلم هست که ما متوجه اونها نمیشویم اما در ادامه که داستان جلو میرود برای ما اون صحنه ها معنی پیدا میکنه و البته این شگرد لئونه کبیر است. موسیقی در خدمت فیلم است . مطمئن هستم دوستانی که فیلم را دیده اند صدای ساز دهنی و موسیقی شاهکار فیلم را از یاد نبرده اند .
لئونه داستانش را طی فلاش بکهای پیچیده ای و خاطرات نودلز روایت میکند.
وقتی فیلم را دیدم ناخودآگاه یاد این موضوع افتادم که خاطرات چه نقش مهمی در زندگی ما دارند و بدون اونها چقدر زندگی بی معنی است .
در انتها باید از بازیگران فیلم گفت که همگی عالی هستند . رابرت دنیرو که مثل همیشه درک عمیقی از نقشش داشته و به نحو احسن انجام وظیفه کرده است. سام وودز نیز عالیست. حتی برای من جالب بود که بازیگران نوجوان فیلم مثل بازیگر نوجوانی دنیرو نیز به نحو احسن از پس ایفای نقش خود برآمده اند.

فیلم را خیلی دوست دارم سکانسهای فوق العاده زیبایی در فیلم وجود داره که به چند تای اونها اشاره میکنم

یکی از صحنه های مورد علاقه من صحنه هایی است که رابرت دنیرو معشوقه اش را که در حال تمرین رقص است را مخفیانه از شکاف در دید میزند . یکی از دلایلی که این صحنه را دوست دارم واقعی بودن آن و خاطرات کودکی خودم است .

صحنه دیگر که فوق العاده است صحنه کشته شدن دامینیک یکی از دوستان نودلز است اونجایی که به نودلز می گه من سر خوردم و تو بغل دنیرو جون میده و بعدش هم که دنیرو قاتلشو میکشه این سکانس که عکسی از اون نیز در پوستر کار شده است به یاد ماندنی است و عالی اجرا شد است.

صحنه ای که دنیرو وقتی از معشوقهاش میشنود که میخواهد به هالیوود برود و به او تجاوز میکند بعد ازاین که ماشین می ایستد و دنیرو پیاده میشود . استاد لئونه یک نما فوق العاده زیبا از دنیرو که حال عجیبی دارد گرفته است در این صحنه دنیرو دستها را دور کمر قرار داده است و سرش پایین است و دارد فکر میکند و نمای پشتش یه تصویر فوق العاده از طبیعت است این صحنه را از دست ندهید . در مورد این صحنه خیلی ها اعتقاد دارند که لئونه میخواسته احساس گناه دنیرو را نشان بدهد اما به اعتقاد من این چنین نیست من فکر میکنم در اون موقع نودلز (دنیرو) به این می اندیشد که چرا راه و روش برخورد و رفتار با زنها را هیچ وقت یاد نگرفته است البته این قضیه ریشه در کودکی او دارد در فیلم در چندجا شاهد رفتار عجیب غریب دنیرو با زنها هستیم در کودکی با دختر همسایه و در دزدی الماس نیز با زنی که اونجاست رفتار نامناسبی دارد .


آخرین صحنه فوق العاده و شاید به یادماندنی ترین صحنه فیلم مربوط است به برخورد دوباره نودلز و ماکس
است اونجایی که ماکس حقیقت را به او میگوید و ادامه فیلم تا پایان فیلم فوق العاده اند.