نگاهي به فيلم مرگ رئيس جمهور شبكه تلويزيوني مور فور (MoreFour) اخيرا در چندين نوبت فيلم "مرگ يك رئيس جمهور" را به نمايش گذاشت. اين فيلم كه پيش از اين در برخي كشورها و همچنين جشنواره ها به نمايش در آمده است، به شيوه دكودراما(مستند داستاني) به ماجراي تخيلي ترور جورج دبليو بوش چهل و سومين رئيس جمهور ايالات متحده آمريكا درشب نوزدهم اكتبر سال 2007 وپيامدهاي آن مي پردازد. ساخت و نمايش اين فيلم با سروصداي فرواني در رسانه ها روبرو شد، به ويژه پس از آن كه نمايش آن در برخي از ايالت هاي آمريكا ممنوع اعلام شد و شبكه مور فور در بريتانيا چندين بار در هفته هاي اخير و از جمله شب گذشته(19 اكتبر 2006) آن را به نمايش در آورد. مرگ يك فيلم ساختار و شيوه روايت فيلم بر مبناي سنت گزارش هاي مستند تحقيقي تلويزيوني شكل گرفته است و با وجود اين كه تماشاگر از پيش ازغيرواقعي بودن همه اين "مستند نمايي ها" آگاه است، به خوبي از پس روايت بر مي آيد اما در واقع نقطه ضعف و قوت فيلم هم در همين جا است. مونتاژ موازي صحنه هايي از تظاهرات مخالفان جنگ، سخنراني بوش در هتل شرايتون و مصاحبه هاي شاهدان و دست اندركاران در زمان واقعي به خوبي در پيش برد روايت و پرده برداشتن گام به گام از"واقعيت" يا بازنمايي واقعيت موثر بوده است. اگرچه همه چيز تا پس از ترور بوش واعلام مرگ وي به خوبي شكل گرفته است اما پس از آن ناگهان روايت دچار اغتشاش مي شود و به نظر مي رسد سازندگان در باره پيامدهاي ترور بوش به اتفاق نظر دست نيافته اند. اغتشاش در روايت از ميانه فيلم، سبب مي شود كه پيوند مخاطب با فيلم تضعيف شده و از آن فاصله بگيرد. رخدادي به اهميت ترور يك رئيس جمهور آمريكا تنها به چند واقعه كم اهميت ديگر مانند تصميم به اخراج سوري ها، تيرگي روابط با سوريه وحركت چند ناو هواپيمابر به سمت سوريه و يك پرونده جنايي خوب از آب در نيامده ختم مي شود. انتخاب مظنون با وجود شواهد حاكي از ارتكاب قتل از سوي فرد ديگري نيز نه تنها كمكي به استحكام روايت نمي كند بلكه بر اغتشاش آن مي افزايد. اين كه سازمان هاي امنيتي و دستگاه قضايي آمريكا تنها به اين دليل جمال ابوذكري سوري تبار را متهم اصلي قلمداد مي كنند كه وي مسلمان است و سابقه همكاري با القاعده را دارد، با ساير اطلاعات ارائه شده در فيلم براي پذيرش منطق حاكم بر اين دستگاه ها مغاير است. مثلا نه تنها هيچ اشاره اي در طول فيلم به سرنوشت فرد يمني كه روي جمال ابو ذكري نفوذ داشته نمي شود، هيچ زمينه سازي مناسبي از سوي بازجويان پرونده براي اين كه چگونه جمال به تنهايي دست به اين اقدام زده است وچرا پاي القاعده به ميان كشيده مي شود صورت نمي گيرد و از آن بدتر دلايل كنار گذاردن مدارك ناشي از ترور بوش توسط يك ناراضي آمريكايي توسط سازمان هاي امنيتي براي اهداف سياسي به خوبي روشن نمي شود. زيرا اگر فرض بر آن بود كه بايد جمال به عنوان كسي كه در گذشته با القاعده ارتباط داشته و سوري تبار است مجرم شناخته شود بنابراين بايد پيامدهاي سياسي ناشي از آن نيز به مراتب بيشتر از چند تهديد و جنگ تبليغاتي در نظر گرفته مي شد. با اين همه فيلم به خوبي از پس كنار هم گذاشتن تكه هاي مستند، بازسازي شده و مصاحبه هاي ساختگي تا نيمه آن برآمده است و از اين نظر يك نمونه قابل توجه در دكودراماي سياسي در فضاي پست مدرنيستي رسانه هاي قرن بيست و يكم به شمار مي رود. در باره كارگردان گبريل رنج، به عنوان كارگردان تلويزيون كار خود را آغاز كرده است ولي علاقه ش به ساخت مستند هاي قلابي به زودي وي را به تهيه و كارگرداني فيلم هايي از اين دست كشاند. او اولين فيلم اش در اين زمينه را در سال 2003 براي بي بي سي ساخت كه ماجراي از كار افتادن اتومبيل ها در بزرگراه ها، اعتصاب شركت هاي هوايي و خطوط راه آهن در آينده را بازنمايي مي كند: روزي كه بريتانيا از راه ماند. سال بعد وي مردي كه بريتانيا را در هم كوبيد در باره تلاش القاعده براي نفوذ به بريتانيا، يك سال پيش از واقعه بمب گذاريهاي لندن ساخته شد. در باره فيلم خلاصه فيلم: سه سال پس از ترور بوش در شيكاگو در سال 2007، يك فيلم مستند درباره چگونگي آن ساخته مي شود، با وجود شواهدي كه حاكي از بي گناهي جمال ابوذكري سوري تبار به عنوان متهم اصلي است، دستگاه قضايي از پيگيرد شواهدي كه حاكي از ترور بوش توسط پدر يك سرباز آمريكايي كشته در عراق خودداري مي كند. كارگردان: گبريل رنج، نويسندگان: سيمون فينچ، گبريل رنج، فيلمبردار:گراهام اسميت، تدوين: براند توميم، صدا: آلكس ريوردان، موسيقي: ريچارد هاروي، بازيگران: حند ايوب، برايان بولاند،بكي آن بلوكر، پاتريشيا بوكلي، نود و سه دقيقه، محصول: فيلم فور 2006( بريتانيا) برنده جايزه منتقدان در جشنواه فيلم تورنتو.
