خدایا! تو که خدایی با همه ی عظمت و گرانی ات چه آسان و ارزان به دست می آیی و ما که بنده ایم با همه ی ناچیزی و ارزانی مان چه سخت دل می دهیم و سرمی سپاریم. چه دانا و مهربان خدا که تویی و چه نادان و نامهربان بنده که ماییم. ما را به آداب بندگی مودب گردان خدای من سلام.... خدای سالهای دور سلام... دوباره امدم..همان مزاحم همیشگی همان دل گرفته های کودکی... مرا بگیر و ترد نکن.. نذار بمانم من در این بریدگی... بریدگی که هر طرف پر از غبار خستگیست... پر از خلا.. پر از نگاههای پر طمع.. مرا بگیر... مرا بگیر و ناز کن....نگو که این نیاز نا گشودنیست... و این کلام آخرم:...دلم گرفته از زمین... دلم گرفته از زمان.. بیا ببر مرا.. از این جهان به آن جهان... فقط همین...
