[h=2][/h] داکتایپ ها در اصل استاندارد صفحه وب رو مشخص می کنند. صفحه وقتی داکتایپ داره برای مرورگر تعیین تکلیف می کنه و به مرورگر می گه که از چه استانداردی در این صفحه استفاده شده. هر کدوم از این داکتایپ ها یه سری قوانین رو دارند و در بعضی از اونها ، نمیشه بعضی از خصیصه ها یا همون attribute ها رو استفاده کرد. مثلا داکتایپ های strict خیلی سختگیر هستند و تمامی تگ هایی که در اچ تی ام ال منسوخ شده به حساب میان و نباید از اونها استفاده کرد رو پشتیبانی نمی کنند. مثلا وقتی شما از داکتایپ strict استفاده کنی دیگه نمی تونی از تگ <center> استفاده کنی چون این تگ deprecate شده و نباید ازش استفاده کرد ولی داکتایپ های transitional سختگیری strict رو ندارند و اجازه میدن که شما از تگ های منسوخ شده هم استفاده کنی کلا داکتایپ های معروف اینها هستند کد: <!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd"> کد: <!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Strict//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-strict.dtd"> کد: !> DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "http://www.w3.org < از نظر من آخری از همه بهتره. اول اینکه XHTML هست و XHTML هم به خاطر ساختاری که از XML قرض گرفته خیلی بهتر از HTML هست و از طرفی transitional هست و به شما اجازه میده از تگ ها و خصیصه های منسوخ شده هم استفاده کنید
