نگاهی جامع به XP Mode در ویندوز 7

[h=2][/h]

سیستم‌عامل ویندوز یك گزینه مناسب برای كامپیوترهای دسكتاپ درون سازمانی

نویسنده: پیتر برایت منبع: آرس تكنیكا ترجمه: محمد ناصح

اشاره: استفاده از نرم‌افزارهای اداری متداول، یكی از ویژگی‌های مرسوم دنیای سازمانی و دقیقاً همان عاملی است كه سیستم‌عامل ویندوز را به عنوان یك گزینه مناسب برای كامپیوترهای دسكتاپ درون سازمانی تبدیل كرده است. اغلب این نرم‌افزارها مشكلات زیادی به‌همراه دارند.
​

​

استفاده از نرم‌افزارهای اداری متداول، یكی از ویژگی‌های مرسوم دنیای سازمانی و دقیقاً همان عاملی است كه سیستم‌عامل ویندوز را به عنوان یك گزینه مناسب برای كامپیوترهای دسكتاپ درون سازمانی تبدیل كرده است. اغلب این نرم‌افزارها مشكلات زیادی به‌همراه دارند. زیرساخت آن‌ها معمولاً تركیبی از Visual Basic 6 و نسخه‌های قدیمی اکسس و اکسل است و در پس ساختار مذكور این برنامه‌ها حاوی یك یا چند مؤلفه متفرقه از شركت‌های ورشكسته یا تعطیل‌شده هستند كه برای ترسیم نمودارها و اموری از این قبیل به‌كار گرفته می‌شوند.

این برنامه‌ها در یك دوره چندساله رشدی شبیه موجودات زنده دارند (البته بهتر است آن‌ها را به قارچ یا باكتری تشبیه كنیم، نه به گل رز یا بچه گربه!) كه عملكردی مانند كپسول زمان دارد (اگر مایلید با نحوه برنامه‌نویسی در سال 1993 آشنا شوید بهترین روش این است كه به سراغ فرآیند تولید نرم‌افزارهای اداری بروید) و به همین دلیل بیشتر آن‌ها عمری بیشتر از تولیدكنندگان خود دارند. درنتیجه، بسیاری از برنامه‌های مذكور فاقد پشتیبانی هستند و هیچ‌كس به‌درستی از نحوه عملكرد و كاربرد آن‌ها آگاهی ندارد. با تمام این اوصاف، تمام برنامه‌های اداری یك نقطه مشترك دارند؛ وجود آن‌ها برای ادامه عملیات تجاری ضروری است. اگر این برنامه‌ها تولید و اجرا نشوند، مشاغل تجاری تعطیل می‌شوند.

وجود چنین برنامه‌هایی موجب شده شركت مایكروسافت همراه در پی سازگاری محصولات جدید با نسخه‌های قدیمی‌تر آن‌ها باشد. به‌یقین قابلیت سازگاری در برنامه‌های تجاری متداول اهمیت دارد، اما نرم‌افزارهای اصلی و تخصصی به‌طور پویا پشتیبانی و نگهداری می‌شوند. بنابراین، می‌توان آن‌ها را به‌روز یا جایگزین كرد. درباره نرم‌افزارهای اداری شرایط چنین نیست. اگر احتمال خرابی این نرم‌افزارها به‌واسطه به‌روزرسانی سیستم‌عامل، استفاده از Service Pack یا نصب بسته‌های امنیتی وجود داشته باشد، چاره‌ای جز اجتناب از به روزرسانی سیستم‌عامل وجود ندارد.

یكی از رویكردهایی كه شركت‌ها برای اجتناب از مواجه‌شدن با چنین مشكلاتی به كار گرفته‌اند، خود موجب افزایش نیاز به سازگاری و پیچیدگی بیشتر موضوع شده است. بسیاری از مؤسسات برنامه‌های موردنیاز خود را به‌گونه‌ای توسعه داده‌اند كه از طریق مرورگرهای وب قابل دسترسی باشند تا وابستگی چنین برنامه‌هایی به سیستم‌عامل ازبین برود. متأسفانه این برنامه‌های تحت‌وب نیز به همان سرنوشتی دچار شدند كه نسخه‌های مختص كامپیوترهای شخصی دچار آن هستند. به این معنی كه آن‌ها نیز اسیر نسخه خاصی از یك مرورگر مشخص شدند. از شانس بد توسعه‌دهندگان برنامه‌های تحت‌وب، اغلب این برنامه‌ها برای نسخه ششم از مرورگر اینترنت اکسپلورر توسعه یافته‌اند. درنتیجه باز هم دچار همان مشكل نخستین انقضای تاریخ مصرف برنامه شدند! زیرا در صورت به‌روزرسانی امكان استفاده از مؤلفه‌های اصلی مرورگر ازبین می‌رود.

این مشكل متخصصان ردموند را سال‌ها درگیر خود كرده بود. این موضوع كه محصولات مایكروسافت قابلیت تغییر اندكی دارند برای آن شركت مزیت بزرگی محسوب می‌شود (زیرا عرضه نسخه‌های مختلف محصولات درآمد هنگفتی را نصیب آن می‌كند)، اما عملكرد شركت را محدود كرده است. كافی است سیستم‌عامل ویندوز را (یا مرورگر IE) بیش از اندازه تغییر دهید تا عملكرد آن كاملاً مختل شود. این وضعیت زمانی به یك مشكل بزرگ تبدیل می‌شود كه ایجاد تغییرات در مواردی مانند ترمیم یك مشكل امنیتی خاص یا بهبود كلی امنیت سیستم ضروری باشد.

این مشكلات با عرضه ویندوز ویستا به اوج خود رسید. قابلیت سازگاری ویستا با ویندوز اکس‌پس بسیار خوب بود، اما كامل و بی‌نقص نبود. مایكروسافت به‌منظور مقاوم‌سازی ویستا در برابر حمله‌ها تدابیر بسیاری را (مانند UAC و جلوگیری از تعامل بین خدمات و كاربران) اتخاذ كرد و در نهایت مجموع این تغییرات و بهبودها به همراه تدابیری مانند به‌روزرسانی شماره نسخه ویندوز موجب توقف عملكرد بعضی از نرم‌افزارهای قدیمی‌تر شدند.

تخمین این موضوع كه چه تعداد از نرم‌افزارهای قدیمی به دلیل تغییرات سیستم‌عامل ویندوز كارایی خود را از دست دادند، بسیار مشكل است. نرم‌افزارهایی كه تمام قوانین در آن‌ها رعایت شده و عملكرد آن‌ها ضمانت شده است، نباید بی‌دلیل از رده خارج شوند. این درحالی است كه بسیاری از نرم‌افزارها در این گروه طبقه‌بندی می‌شوند یا مشخصاتی بسیار نزدیك به آن دارند. اما این واقعیت هنوزهم پابرجا است كه نرم‌افزارهای زیادی در ویندوز ویستا غیرقابل استفاده هستند و وجود بسیاری از آن‌ها برای ادامه حیات سازمان‌ها ضروری است. از آنجا كه آخرین و بزرگ‌ترین نسخه سیستم‌عامل مایكروسافت، یعنی ویندوز 7 براساس معماری ویندوز ویستا ساخته شده، این سیستم‌عامل نیز دارای همان مشكل قبلی است.

مجازی‌سازی مشكل
شركت مایكروسافت برای رفع مشكل مذكور در ویندوز 7 راهكاری را در قالب یك ویژگی باعنوان XP Mode عرضه كرده است. ویژگی XP Modeبه‌منظور اجرای برنامه‌ها روی یك نسخه مجازی از سیستم عامل ویندوز اکس‌پی، از فناوری مجازی‌سازی استفاده می‌كند. ویژگی XP Mode از طریق منوی Start و دسكتاپ ویندوز 7 در اختیار قرار می‌گیرد. این ویژگی یكی از ضمیمه‌های قابل‌دریافت از اینترنت است كه در نسخه‌های Professional، Ultimate و Enterprise می‌توان آن را به‌كار گرفت. ویژگی مذكور دو بخش شامل نرم‌افزار مجازی‌سازی و یك ایمیج حاوی Professional Windows XP مجهز به Service Pack 3 دارد كه قبلاً نصب و فعال شده است و امكانات مرورگر Internet Explorer 6 را نیز دارد. نرم‌افزار مجازی‌سازی درواقع آخرین نسخه
Virtual PC است كه می‌توان آن را در تمام نسخه‌های ویندوز 7 به غیر از نسخه Starter به كار گرفت، اما هنگام دریافت نرم‌افزار متوجه این مطلب نمی‌شوید.

علت این است كه با انتخاب نسخه‌ای از ویندوز 7 كه در فهرست موجود در صفحه دانلود قرار ندارد، گزینه مربوط به دانلود نرم‌افزار Virtual PC ناپدید می‌شود. درواقع تنها گزینه‌ای كه باید به واسطه این اقدام حذف شود، گزینه مربوط به دریافت ایمیج ویندوز اکس‌پی است و حذف گزینه مربوط به نرم‌افزار مجازی‌سازی غیرضروری است. برخلاف نسخه‌های پیشین، نسخه جدید نرم‌افزار Virtual PC مستلزم پشتیبانی سخت‌افزاری مانند VT محصول شركت اینتل یا AMD-V محصول شركت AMD است. پلتفرم مجازی‌سازی مایكروسافت كه Hyper-V نام دارد نیز نیازمند این نوع پشتیبانی است، اما این ضرورت درباره Virtual PC یك نیاز جدید است. برای مجازی‌سازی سیستم‌عامل‌های 32 بیتی استفاده از مجازی‌سازی سخت‌افزاری صرف‌نظر از كاربردهای متداول آن تقریباً هیچ مزیتی را دربر ندارد. البته، این نوع مجازی‌سازی كمی سریع‌تر است، اما در عمل این تفاوت محسوس نیست.

كاربرد این ضرورت جدید، جلوگیری از اجرای ویژگی XP Mode در پردازنده‌های ضعیف و متوسط اینتل است. با وجود این، اغلب پردازنده‌های شركت AMD به پلتفرم AMD-V مجهز هستند، اغلب پردازنده‌های اینتل از این قابلیت بی‌بهره هستند (البته باید پردازنده‌های AMD را نیز به دو دسته تقسیم كرد. گروه اول شامل مدل‌های Athlon، Opteron، Phenomو Sempron‌ است كه سه مورد اول در اواسط سال 2006 و مورد آخر در اواسط سال 2008 عرضه شدند و به پلتفرم مجازی‌سازی AMD-V مجهز هستند. گروه دوم نیز شامل سایر پردازنده‌های AMD ‌است كه فاقد پلتفرم مجازی‌سازی هستند). بعضی از پردازنده‌های Core2 Duo به پلتفرم مجازی‌سازی VT مجهزند، اما سایرین از این قابلیت بی‌بهره‌اند. به‌عنوان مثال، پردازنده‌های Core2 Duo E8200 و E8190 را درنظر بگیرید.

این دو پردازنده دارای ویژگی‌های خاصی بودند كه آن‌ها را از معماری Celeron و Pentium مجزا می‌كرد. شماره پردازنده E8200 دقیقاً ده عدد بزرگ‌تر از E8190 است. اما ده عدد اختلاف چه قابلیتی را در اختیار كاربر می‌گذارد؟ در این مورد خاص پلتفرم VT را در اختیار كاربران قرار می‌دهد (نكته جالب‌توجه این است كه قیمت دو پردازنده E8200 و E8190 یكسان است؛ درواقع پردازنده اخیر برای سازمان‌هایی طراحی شده بود كه نیازمند امكانات پردازنده‌ای مانند E8200 بودند، اما علاقه‌ای به ویژگی‌های آن نداشتند).

شكل 1- هربار می‌توانید یك گذرواژه جدید انتخاب كنید، اما این اقدام كارایی چندانی ندارد.​

هیچ قاعده خاصی برای سازگاری مدل‌های مختلف پردازنده وجود ندارد. به‌عنوان مثال، پردازنده E6700 كه از نخستین نسل پردازنده‌هایCore 2 Duo بود، پلتفرم VT‌ دارد، در حالی كه مدل‌ جدیدتر E7500 فاقد این پلتفرم است.برای بدتر شدن اوضاع در واكنش نسبت به اقدام مایكروسافت، بعضی از پردازنده‌های اینتل كه پیش‌از این فاقد پلتفرم مجازی‌سازی بودند، با همان نام سابق، اما مجهز به پلتفرم VT عرضه شدند. به‌عنوان مثال، اگر از یك پردازنده Core2 Quad Q8300 استفاده می‌كنید، باتوجه به تاریخ تولید این پردازنده ممكن است امكان استفاده از VT را داشته باشید یا از آن بی‌بهره بمانید. تمام این مشكلات در اثر رویكرد بلندپروازانه اینتل برای تقسیم بازار پدیدار شده است. تمام پردازنده‌هایی كه توسط اینتل تولید می‌شوند به تجهیزات سخت‌افزاری VT مجهز هستند، اما این قابلیت در بعضی از مدل‌ها غیرفعال شده است. مشكل اینجا است كه VT (تاكنون) هرگز یك قابلیت درآمدزا برای شركت اینتل نبوده است، زیرا كاربران عادی هیچ ایده‌ای درباره قابلیت‌های VT‌ و كاربردهای آن ندارند. این موضوع تا به امروز هیچ اهمیتی نداشت.

شكل 2- پیكربندی به‌روزرسانی خودكار XP Mode به جای این كه از درون ماشین مجازی انجام شود، از طریق ویندوز 7 انجام می‌شود.

منطق حكم می‌كند كه سرعت زمان‌سنج، تعداد هسته‌ها، میزان حافظه نهان و ساختار نام‌گذاری به‌نوعی بیانگر كارایی بیشتر محصولات باشد. در یك دنیای كامل، اینتل می‌تواند از این واقعیت درس بگیرد و طرح تقسیم بازار را همچنان پی‌گیری كند. با فرض این كه نگارش مناسب سیستم‌عامل و تجهیزات سخت‌افزاری لازم را در اختیار داشته باشید، فرآیند مجازی‌سازی چه مزیتی را برای شما به ارمغان می‌آورد؟ چند آیكون جدید در منوی Start و یك پوشه اضافی در فهرست اطلاعات كاربر باعنوان Virtual Machines؛ پس از فعال‌سازی Windows XP Mode و پذیرفتن شرایط توافق‌نامه مجوز كاربر نهایی(EULA) مرحله بعدی پیكربندی ماشین مجازیXP است.

پیكربندی XP VM
نخستین بخش از پیكربندی به رمزعبور مربوط است. ویژگی Windows XP Mode‌ درون ماشین مجازی از یك حساب كاربری پیش‌فرض بهره می‌گیرد. ویندوز 7 در زمانی كه اجرای برنامه‌های تحت‌ویندوز اکس‌پی ضروری باشد، از این حساب كاربری برای ورود خودكار به ماشین‌مجازی استفاده می‌كند. ویژگی Windows XP Mode به منظور به‌اشتراك‌گذاری شفاف اطلاعات بین سیستم میزبان و ماشین مجازی درایوها را بین آن‌ها به اشتراك می‌گذارد.

با تكمیل پیكربندی، ایمیج سیستم ساخته و سپس اجرا می‌شود. در طول این فرآیند طولانی، مجموعه‌ای از تصاویر نحوه استفاده از ویژگی Windows XP Mode را تشریح می‌كنند. پس از تكمیل فرآیند، دسكتاپ ویندوز اکس‌پی ظاهر می‌شود (شكل3).

نحوه كار ویژگی Virtual XP Mode به ترتیب زیر است:
برای نصب نرم‌افزار تحت اکس‌پی ابتدا دسكتاپ اکس‌پی را اجرا می‌كنید. نتیجه این اقدام كاربرد متداول مجازی‌سازی است كه در آن یك سیستم‌عامل درون ویندوز اجرا می‌شود. برنامه را از طریق نرم‌افزار نصب‌كننده آن اجرا كرده و طبق معمول چندین بار روی دكمه Next كلیك كنید تا برنامه موردنظر نصب شود. البته، نحوه استفاده از برنامه نصب شده به این شیوه كمی متفاوت است. گزینه‌های موجود در منوی Start ماشین مجازی، درون منوی Start ویندوز 7 به‌نمایش درمی‌آیند و به این ترتیب، بدون نیاز به استفاده از ویندوز اکس‌پی می‌توان برنامه‌ها را اجرا كرد. پس از اجرای برنامه‌ها، آیكون مربوط به آن‌ها در دسكتاپ ویندوز 7 به نمایش درمی‌آید و دیگر به اجرای یك سیستم‌عامل درون سیستم‌عامل دیگر نیازی نیست؛ بلكه برنامه‌ها درون پنجره‌های عادی ویندوز 7 اجرا می‌شوند.

نصب برنامه Visual Basic 6
به‌منظور آزمایش عملكرد ویژگی Windows XP Mode سعی کردیم برنامه Visual Basic 6 را نصب کنیم (البته این برنامه یكی از عوامل مؤثر در بروز مشکلات سازگاری برنامه‌ها است).همان‌طور که اشاره شد در فرآیند نصب از مجازی‌سازی دسكتاپ در یك پنجره استفاده می‌شود. در فرآیند نصب بعضی از روش‌هایی را که برای نصب سریع‌تر برنامه‌های مجازی نسبت به برنامه‌های اختصاصی سیستم میزبان به‌كار گرفته می‌شود، آشكار می‌كند.

با وجود این كه ماشین مجازی XP Mode به‌گونه‌ای طراحی شده كه برای هركاربر به‌صورت مجزا راه‌اندازی شود، بسیاری از تنظیمات منحصر به کاربر را که هنگام ایجاد ماشین‌مجازی انجام می‌شوند، رعایت نمی‌کند. گاهی تنظیمات كم‌اهمیتی توسط ماشین مجازی نادیده گرفته می‌شوند (به‌عنوان مثال، همان‌طور که در برنامه نصب‌کننده دیده می‌شود، نام کاربر به‌صورت «Windows XP Mode» بیان شده است، در حالی كه نام کامل کاربر و نام شرکت به طور كامل و درست در ویندوز 7 نمایش داده می‌شود). گاهی نیز این تنظیمات كاملاً بی‌اهمیت هستند.

در سیستم آزمایشی ما ناحیه زمانی ویندوز7، روی GMT تنظیم شده است. اما ماشین مجازی از این تنظیمات تبعیت نمی‌کند و از ناحیه دیگری، كه به‌ظاهر Canadian Atlantic Time نام دارد، بهره می‌برد. به‌طور مشابه این ماشین مجازی از چیدمان راست‌چین صفحه‌کلید استفاده نمی‌کند (صفحه‌کلید مورداستفاده ما یک صفحه‌کلید راست‌چین منطبق بر استاندارد بریتانیا است). هرچند ممکن است این‌موارد کم اهمیت باشند، اما انتظار می‌رود که به نحو درست انجام شوند. انتخاب ناحیه زمانی نامناسب و تنظیمات محلی نادرست می‌توانند آزاردهنده باشند. به دلیل نقص این تنظیمات، هنگام تایپ‌كردن كاراكترهای عجیبی در صفحه ظاهر می‌شوند، فایل‌ها با برچسب زمانی اشتباه ساخته می‌شوند و به‌طوركلی امور آن‌گونه كه باید پیش نمی‌روند.

یکپارچگی در عمل
پس از نصب برنامه قدیمی شاهد نخستین نشانه‌های سازگاری سیستم خواهید بود. نصب برنامه موجب نمایش آیکون‌هایی در منوی Start ماشین مجازی می‌شود و این آیکون‌ها در منوی Start ویندوز 7 نیز نمایش داده می‌شوند. اجرای یک برنامه از طریق منوی Start ویندوز 7 ماشین مجازی را در پس‌زمینه راه‌اندازی کرده و سپس برنامه انتخاب‌شده را اجرا می‌کند.

فرآیند یکپارچه‌سازی به‌درستی عمل می‌کند. هردو برنامه‌ در حال اجرا و تمام اخطارها در دسکتاپ ویندوز 7 نمایش داده می‌شوند. برنامه‌ها از ساختار ظاهری Luna تبعیت می‌كنند و به همین دلیل می‌توان تشخیص داد كه برنامه‌های تحت‌ویندوز اکس‌پی هستند، اما به‌گونه‌ای عمل می‌كنند كه می‌توان آن‌ها را جزء برنامه‌های اختصاصی سیستم میزبان به‌شمار آورد. فضای ذخیره Clipboard بین هردو سیستم‌عامل میزبان و مجازی به اشتراك گذاشته می‌شود، بنابراین فرآیند کپی‌كردن اطلاعات به‌درستی انجام می‌شود.ماشین مجازی پوشه My Document مستقل از سیستم میزبان دارد، بنابراین، با وجود این‌كه سیستم‌فایلی مجازی كاملاً مستقل از سیستم میزبان است، به‌راحتی می‌توان اسناد را بین دو سیستم عامل به اشتراك گذاشت.

چنان‌كه گفته شد، فرآیند مجازی‌سازی نواقص متعددی دارد. برنامه‌های مجازی، فاقد آیکون‌های اختصاصی در نوار وظیفه هستند؛ تمام آن‌ها در قالب آیكون Virtual PC انباشته می‌شوند. ‌علاوه‌براین، نمای كوچك برنامه‌های مجازی در نوار وظیفه یا هنگام فشردن كلید تركیبی Alt+Tab نمایش داده نمی‌شوند. همچنین امكان درگ و رها كردن بین سیستم‌عامل مجازی و سیستم‌ میزبان وجود ندارد.

متأسفانه میان‌برهای مدیریتی ویندوز 7 كه شامل درگ‌كردن پنجره‌ها به حاشیه صفحه به‌منظور تغییر اندازه و توسعه آن‌ها است و یكی از ویژگی‌های جدید ویندوز 7 محسوب می‌شود، درباره پنجره‌های XP Mode عمل نمی‌كنند.

ایرادها و اشكال‌ها
فرآیند فوق در پس پرده از یك مجموعه فناوری Remote Desktop استفاده می‌كند كه باعنوان RemoteApp شناخته می‌شوند. فناوری RemoteAp امكاناتی را فراهم می‌كند كه با استفاده از آن‌ها به جای تهیه خروجی از تمام دسكتاپ، تنها از برنامه‌های مستقل خروجی گرفته‌می‌شود. این فناوری در ویندوز ویستا با بسته تكمیلی SP2 (یا Sp1 اصلاح‌شده)، ویندوز سرور 2008 و نگارش R2 این سیستم‌عامل و ویندوز 7 وجود دارد. این قابلیت در ویژگی Windows XP Mode از طریق یك كد اصلاحی در پس‌زمینه فعال می‌شود.

در آزمون‌ انجام گرفته، فناوری RemoteApp نسبت به نرم‌افزارهای متفرقه كارایی بیشتری را نشان داد. قابلیت انتقال برنامه‌ها از یك ماشین مجازی به دسكتاپ سیستم میزبان، یك قابلیت جدید نیست (پلتفرم VirtualBox چنین قابلیتی را از طریق حالت Seamless برای مدتی در اختیار كاربران گذاشت)، اما تاكنون بیشتر به‌منظور پاک‌سازی صفحه به كار گرفته شده است؛ به این معنی كه نرم‌افزار مجازی‌سازی محتوای پنجره موجود در ماشین مجازی را در سیستم میزبان كپی می‌كند.

شكل 3- ویندوز اکس‌پی با شكوه تمام اجرا می‌شود.​

بنابراین، هر شیء دیگری كه روی پنجره قرار گیرد یا با محتوای آن تداخل داشته باشد، در سیستم میزبان قابل رؤیت است. راهكار فناوری RemoteApp بسیار تمیزتر، سریع‌تر و پایدارتر است. به‌طور كلی ویژگی Windows XP Mode به خوبی عمل می‌كند. هنگام شروع كار برای نخستین بار، كمی تأخیر وجود دارد كه علت آن عملكرد ماشین مجازی در پشت‌پرده است. اما به محض راه‌اندازی، همه‌چیز به‌خوبی و بدون اشكال انجام می‌شود. علاوه بر نمایش آیكون‌های منوی Start ویندوز XP در سیستم میزبان، فایل‌ها نیز بین ماشین مجازی و سیستم میزبان به اشتراك گذاشته می‌شوند. بنابراین، دوبار‌كلیك روی فایل‌ها در سیستم میزبان آن‌ها را در برنامه‌های مجازی‌سازی‌شده به اجرا درمی‌آورد.

ماشین مجازی در هر بار استفاده تنها قابلیت اجرای یك حالت را دارد. به این معنی كه یا در پس‌زمینه سیستم اجرا شده و برنامه‌ها را در اختیار ویندوز 7 می‌گذارد یا این كه درون پنجره‌ای به‌نمایش درآمده و امكان پیكربندی و نصب نرم‌افزارها را فراهم می‌كند. اما هرگز این دوحالت به صورت همزمان برقرار نمی‌شوند. در صورت تلاش برای انجام اقدامات نادرست به نمایش پیغام خطا توسط سیستم منجر می‌شود.

شكل 4- نصب Visual Bacic 6.0​

تقارن این دو پیغام قابل تحسین است؛ با وجود این كه هردو پیغام در اصل اطلاعات متناظری را ارائه می‌كنند (پیغام اول می‌گوید، به دلیل فعال بودن ماشین مجازی، امكان اجرای برنامه وجود ندارد؛ پیغام دوم می‌گوید، به دلیل فعال‌بودن برنامه امكان اجرای ماشین مجازی وجود ندارد)، طراحی آن‌ها كاملاً متفاوت است. این رویكرد تعدد ماهیت، به‌ویژه با وجود راه‌حل‌های مجازی‌سازی طرف سوم مانند VirtualBox كه امكان انتشار برنامه‌ها را بدون نیاز به تفكیك حالت‌ها فراهم می‌كند، كمی ناامیدكننده است. این نقص را می‌توان نقطه‌ضعف فناوری RemoteApp در انتشار نرم‌افزارها دانست. ‌علاوه براین، گاهی اختلالاتی در عملكرد مؤلفه‌های یكپارچه كننده ایجاد می‌شود. به‌عنوان مثال، ممكن است ویژگی Windows Update سیستم‌عامل اکس‌پی هنگام اجرایVisual Basic 6 از شما بخواهد كه سیستم‌عامل را دوباره راه‌اندازی كنید. پس از این درخواست سیستم، ماشین مجازی را دوباره راه‌اندازی كردیم، اما این اقدام موجب اختلال عملكرد اجزای یكپارچه‌كننده سیستم شد.

كاربرد مجازی‌سازی
این نوع مجازی‌سازی برای اجرای چه نوع برنامه‌هایی كاربرد دارد؟ به‌طورکلی، به یادداشتن بازار هدف كه همان برنامه‌های اداری هستند، از اهمیت زیادی برخوردار است. این رویكرد برای اجرای بازی‌ها مناسب نیست؛ برای اجرای برنامه‌هایی كه در آن‌ها سرعت دارای اهمیت است طراحی نشده و در آن امكان اجرای برنامه‌هایی كه نیازمند دسترسی به اجزای سخت‌افزاری سیستم هستند، وجود ندارد. به همین دلیل، در ماشین مجازی امكانات افزایش سرعت جلوه‌های سه‌بعدی، كتابخانه OpenGL یا Direct 3D وجود ندارد. برای اجرای برنامه‌های DOS كه نیازمند امكانات گرافیكی زیادی هستند، بهتر است از پلتفرم DOSbox استفاده شود. البته، عجیب نیست كه سایر نرم‌افزارهای مجازی‌سازی برای تسریع جلوه‌های سه‌بعدی اقدام كرده‌اند. این در حالی است كه هیچ‌یك از نسخه‌های قبلی Virtual PC‌نیز از ویژگی‌های تسریع جلوه‌های سه‌بعدی پشتیبانی نمی‌كردند.

اگر تجهیزات سخت‌افزاری شما با ویندوز7 یا ویستا سازگاری ندارد، می‌توانید از ویژگی Windows XP Mode استفاده كنید. نسخه جدید Virtual PC علاوه بر پورت‌های سریال از فناوری USB‌پشتیبانی می‌كند (به این ترتیب، می‌توان تجهیزات مجهز به USB را درون ماشین مجازی به كار گرفت). اما از این پشتیبانی برای كارت‌های PCI خبری نیست و البته كارت‌های صوتی قدیمی نیز به محیط مجازی XP Mode راه‌نخواهند یافت.
فرآیند مجازی‌سازی هنوز هم ویندوز اکس‌پی را اجرا می‌كند و به همین دلیل سازگاری آن بسیار زیاد است. اگر برنامه اداری شما در ویندوز اکس‌پی به‌درستی كار می‌كند، اما در ویندوز 7 دچار اختلال می‌شود تا زمانی كه فاقد جلوه‌های گرافیكی باشد با استفاده از ویژگی XP Mode می‌توانید آن را در ویندوز 7 نیز اجرا كنید. كاربران ویندوز 7 و ویستا مدت‌ها درگیر چنین مشكلاتی بودند، اما بالاخره ویژگی XP Mode راه‌حل مناسبی را ارائه داد.

چرا از MED-V استفاده نكنیم؟
پرسش اصلی این است كه فناوری مجازی‌سازی برای چه كسانی ساخته شده است؟ با وجود این كه قبلاً كاربردهای این فناوری را بررسی كردیم، نكته مهمی وجود دارد كه در اینجا باید به آن اشاره كرد. مایكروسافت ابزاری موسوم به MED-V دارد كه با استفاده از Virtual PC 2007امكان مجازی‌سازی را در ویندوز ویستا فراهم می‌كند.

ابزار MED-V‌ در اختیار تمام كاربران قرار ندارد؛ درواقع این ابزار بخشی از بسته نرم‌افزاری Microsoft Desktop Optimization Pack است كه تنها در اختیار مشتریان نرم‌افزارهای اختصاصی قرار می‌گیرد و هزینه آن سالانه بین ده تا بیست دلار برای هر دستگاه كامپیوتر است. اما خریداران عمده حق امتیاز از برنامه‌هایی استفاده می‌كنند كه در همان ابتدای كار نیازمند بهره‌مندی از ویژگی Windows XP Mode هستند (به‌احتمال شركت‌های كوچك توانایی خرید برنامه‌های اختصاصی را ندارند)، این رویكرد عرضه فناوری مشكل خاصی را ایجاد نمی‌كند. البته، خریداران MED-V از همان ابتدای كار تمام قابلیت‌های ویژگی Windows XP Mode را (شامل یكپارچگی منوی Start، اشتراك پوشه‌ها و اجرای درست نرم‌افزارها) در اختیار دارند.

‌علاوه براین، فناوری MED-V امكاناتی دارد كه ویژگی Windows XP Mode از آن بی‌بهره است. اگر از برنامه‌های آزاردهنده تحت‌وب استفاده می‌كنید كه نیازمند IE6 هستند، می‌توانید آن‌ها را در مرورگر مجازی MED-V به اجرا درآورید. به این ترتیب، كاربران می‌توانند از مرورگرهای جدید (یا IE8) در سیستم خود استفاده کرده و در موارد ضروری IE6 را به‌طور خودكار جایگزین آن كنند. این قابلیت در Windows XP Mode وجود ندارد.

به‌علاوه با وجود این كه IE6 به درستی در ویژگیWindows XP Mode كار می‌كند، این ویژگی آیكون IE6 را در منوی Start ایجاد نمی‌كند. مرورگر IE6 از بسیاری جهات یكی از مهم‌ترین برنامه‌هایی است كه باید مجازی‌سازی شود. بسیاری از برنامه‌های اینترانت به آن متكی هستند، در حالی كه امكان اجرای آن در ویندوز 7 و ویستا وجود ندارد. مطمئناً نمایش خودكار آیكون این برنامه در منوی Start مستلزم اجرای فرآیند پیچیده‌ای نبود، اما به هر دلیلی این اقدام انجام نگرفته است.

تا زمان نوشتن این مقاله MED-V‌ از ویندوز 7 پشتیبانی نمی‌كند، اما انتظار می‌رود قابلیت‌های آن به‌روزرسانی شود و این امكان را فراهم كند. از طرفی این فناوری در مقایسه با Virtual PCگزینه مناسب‌تری برای مجازی‌سازی سازمانی است. این فناوری علاوه بر مجازی‌سازی كلاینت محور (مانند Windows XP Mode) از مجازی‌سازی سرورمحور نیز پشتیبانی می‌كند و امكان انتشار و دسترسی به برنامه‌ها را از طریق شبكه نیز فراهم می‌كند.

مجازی‌سازی سرورمحور مدیریت ماشین‌های مجازی را متمركزكرده و نیاز كلاینت‌ها را به پشتیبانی از مجازی‌سازی سخت‌افزاری برطرف می‌كند (و از آنجا كه پردازنده‌های سرور شركت اینتل سال‌ها از پلتفرم VT پشتیبانی كرده‌اند، مشكلات پشتیبانی سخت‌افزاری در طرف سرور وجود ندارد) و تقریباً موجب یكپارچگی كامل دسكتاپ می‌شود.

ترمیم سیستم‌عامل مجازی و سایر مشكلات
مجازی‌سازی كلاینت‌محور در زمینه پشتیبانی مشكلات خاص خود را دارد. ماشین‌های مجازی توسط ماشین میزبان ترمیم نمی‌شوند؛ ویندوز 7 تنها توانایی ترمیم خود را دارد و نمی‌تواند اصلاحیه‌های اکس‌پی را دریافت و آن‌ها را در ماشین‌مجازی نصب كند. اگر برای اجرای برنامه‌هایی كه به اینترنت دسترسی دارند (به‌عنوان مثال IE6) از ماشین مجازی استفاده شود، به‌احتمال مشكلات جدیدی بروز می‌كند.

مسلماً، ترمیم سیستم‌عامل به‌طور كلی یك موضوع پیچیده است؛ البته خطر آن به اندازه به‌روز رسانی سیستم‌عامل نیست، اما ممكن است اصلاحیه‌ها موجب افزایش خطر اختلال در عملكرد سیستم شوند و هیچ راه‌حل مناسبی برای این مشكل وجود ندارد. هنگام استفاده از ماشین مجازی برای نخستین‌بار،‌ سیستم شما را برای فعال‌سازی به‌روزرسانی خودكار راهنمایی می‌كند (درست مانند زمانی كه ویندوز اکس‌پی را به عنوان سیستم‌عامل اصلی روی كامپیوتر خود نصب می‌كنید) و درصورت فعال‌سازی این ویژگی هربار كه ماشین مجازی راه‌اندازی می‌شود، به طور طبیعی برای دریافت بسته‌های به‌روزرسانی اقدام می‌كند. یكپارچه‌سازی رویكرد ترمیم XP Mode با سیستم میزبان یا حتی راه‌اندازی خودكار ماشین مجازی به‌منظور بررسی وجود بسته‌های به‌روزرسانی قابلیت مفیدی است كه متخصصان می‌توانستند آن را در ویژگی Windows XP Modeتعبیه كنند.

شكل 7- آیا می‌توانید توانایی فوق‌العاده Visual Basic 6 را به‌كار گیرید؟​

سازمان‌ها برای استفاده از تصویر تهیه شده از ویندوز اکس‌پی توسط مایكروسافت، الزامی ندارند. بنابراین، می‌توانند از یك تصویر سفارشی كه با استفاده از سیستم WSUS یا سایر سیستم‌های ترمیم از قبل پیكربندی و قفل‌شده بهره بگیرند. ویژگی‌های مربوط به یكپارچه‌سازی را می‌توان به هریك از ماشین‌های مجازی XP SP3، ویستا یا ویندوز 7 ضمیمه‌كرد. این اقدام برای كاربران نگارش Home Premium از ویندوز 7 نیز امكان ایجاد ماشین مجازی خاص ویژگی Windows XP Mode را فراهم می‌كند. ساخت یك تصویر سفارشی كار به‌نسبت ساده‌ای است و برای افرادی كه به‌منظور نصب فیزیكی ویندوز اکس‌پی ایمیج آن را ایجاد می‌كردند، كاملاً مأنوس است. كافی است ویندوز XP، SP3، كد ترمیمیRemoteApp ، برنامه‌های سفارشی و مؤلفه‌های یكپارچه‌سازی را نصب كرده و سپس ویژگی SysPrep را اجرا كنید.

جمع‌بندی
به‌طور كلی، ویژگی Windows XP Mode كمی عجیب به‌نظر می‌رسد. فناوری MED-V امكانات بهتری دارد و قابلیت‌های مدیریتی آن كارآمدتر است. با وجود این‌كه فناوری مذكور هنوز برای ویندوز 7 در دسترس نیست، وجود آن به این معناست كه عدم «سازگاری» با ویندوز اکس‌پی نباید مانع نصب و اجرای ویستا می‌شد. زیرا این سیستم عامل از ماه آوریل سال 2009 به‌واسطه نصب اصلاحیه‌ها قابلیت سازگاری با اکس‌پی را به دست آورد.

شكل 8- مسیردهی دوباره تنها هنگام به‌كارگیری حالت RemoteApp به درستی عمل می‌كند؛ ماشین‌مجازی راه‌اندازی شده در یك پنجره توانایی انجام این كار را ندارد.

ویژگی Windows XP Mode‌ در ارزان‌ترین و پركاربردترین نگارش‌های ویندوز 7 در دسترس نیست و به‌طور منطقی می‌توان نتیجه گرفت، این ویژگی برای كاربران نگارش‌های مذكور طراحی نشده است. اما اغلب كاربران سازمانی متوسط و بزرگ به محض به‌روزرسانی MED-V می‌توانند از قابلیت‌های آن استفاده كنند. بنابراین، ویژگی Windows XP Modeتنها برای كاربرانی غیر از دودسته مذكور (شامل مشاغل كوچك كه نسسخه‌های كامل‌تر ویندوز 7 را خریداری كرده‌اند و كاربرانی كه نیازمند قابلیت سازگاری با ویندوز اکس‌پی هستند) كارایی دارد.

شكل 9- سازگاری همواره نخستین اولویت مایكروسافت است.​

با وجود این كه فقدان پشتیبانی از جلوه‌های سه‌بعدی قابل درك است،‌ با توجه به گروه هدف Virtual PC‌می‌توان گفت قابلیت‌های این فناوری در مقایسه با VMware یا VirtualBox ناقص است. پشتیبانی از جلوه‌های سه‌بعدی می‌تواند موجب افزایش دامنه كاربرد ویژگی Windows XP Mode شده و آن را برای اجرای انواع بیشتری از برنامه‌ها مجهز كند. به علاوه، امروزه با توجه به این كه پشتیبانی از جلوه‌های گرافیكی سه‌بعدی درحال تبدیل‌شدن به یكی از ویژگی‌های استاندارد نرم‌افزارهای مجازی‌سازی است، انتظار بهره‌مندی نسخه‌های بعدی پلتفرم مجازی‌سازی مایكروسافت از این نوع پشتیبانی كاملاً منطقی است.

با وجود این‌كه تصور می‌شود، علت عدم‌وجود ویژگی Windows XP Mode‌ در نسخه Home Premium به امور مجوزدهی مربوط است، كاملاً واضح است كه این فناوری آمادگی لازم را برای استفاده كاربران نهایی ندارد. چیزی كه این كاربران از ویژگی XP Windows Mode انتظار دارند، اجرای فرآیند ساده‌ای مانند راست‌كلیك‌ و انتخاب گزینه‌ای با «مفهوم نصب در حالت اکس‌پی» برای نصب نرم‌افزارها در سیستم‌عامل مجازی اکس‌پی است. اما هنوز چنین امكانی وجود ندارد؛ بلكه ابتدا باید ماشین مجازی را در یك پنجره راه‌اندازی كرده، سپس برنامه موردنظر را نصب كنید. شكل 10- قرار نبود این اتفاق رخ دهد!
این محدودیت به همراه عدم توانایی انتقال بین حالت‌های مختلف (شامل راه‌اندازی ماشین‌مجازی دریك پنجره یا حالت اجرای برنامه‌ها)، كار با ویژگی Windows XP Mode‌را به تجربه‌ای ناخوشایند برای كاربران نهایی تبدیل می‌كند.با توجه به مشكلات مذكور امیدواریم ویژگی Windows XP Modeتنها پیش‌نمایشی از فناوری‌های آینده باشد. انتقال مسئولیت سازگاری با نسخه‌های قبلی مایكروسافت را از این قید رهایی بخشیده و دست متخصصان آن را در بهبود قابلیت‌های اصلی سیستم‌عامل بازتر می‌كند و درنهایت بهترین راه ممكن را برای تركیب پیشرفت‌های جدید با نرم‌افزارهای قدیمی در اختیار می‌گذارد.

یكپارچگی حاصل از به‌كارگیری ویژگی Windows XP mode نواقص بسیاری دارد، اما شروع خوبی است. فراهم‌کردن قابلیت اجرای مستقیم برنامه‌های نصب‌كننده در ویژگی Windows XP Mode به‌منظور اجتناب از به‌كارگیری حالت راه‌اندازی ماشین‌مجازی در یك پنجره می‌تواند گام بزرگی در راستای پیشبرد این فناوری باشد. به همین دلیل، امیدواریم به‌زودی شاهد چنین تحولی باشیم.

روش نام‌گذاری ویژگی Windows XP Mode (كه به‌جای ماشین مجازی تنها عنوان یك حالت معرفی شده است) نشانه خوبی است. زیرا درعمل این ویژگی كم‌وبیش عملكردی مانند یك حالت (یا وضعیت) سیستم‌عامل دارد كه در آن برنامه‌های تحت اکس‌پی تا حدی از برنامه‌های اختصاصی ویندوز 7 متمایز می‌شوند. این نرم‌افزارها تنها در حالت سازگاری سیستم‌عامل با نگارش‌های قبلی به اجرا درمی‌آیند. این ویژگی یادآور ویژگی مجازی‌سازی Classic در سیستم‌عامل Mac OS X است كه امكان اجرای برنامه‌های قدیمی سیستم‌عاملMac OS را در سیستم‌عامل جدید Mac OS X فراهم می‌كرد. به‌نظر نمی‌رسد، مایكروسافت قصد انجام اقدام مشابهی را داشته باشد، اما حداقل ویژگی Windows XP Mode(و فناوری MED-V) زمینه فنی لازم را برای انجام این كار فراهم می‌كند.
منبع:مجله شبکه
​