می گویند رسم زندگی چنین استمی آیند....می مانند.....عادت می دهند.....و می روند...و تو خود می مانی ....و تنهاییت ....رسم ما نیز چنین شد ...آمدیم...ماندیم ....عادت کردیم.....و حال که وقت رفتن است.....می فهمیم که چه تنهاییم....و رفتنی شدیم...برگشته ایم تا چند سطر ترانه ی دلتنگی سر دهیم...راه گلومان را بغض می بندد و راه چشم را خیمه ی اشک ....تنها می دانیم که وقتی با تو آمدیم ٬ گم نمی شدیم در نگاه مردم...می گفتی گاهی برای بودن باید رفت...پس من می روم ... اما...جا مانده است چیزی جایی که هیچ گاه دیگر هیچ چیز جایش را پر نخواهد کرد..نمی دانم چرا وقتی به عکس سیاه و سفید این قاب طاقچه نشین می نگرم ...پرده ی لرزانی از باران و نمک چهره ی تو را هاشور می زند...می روم تا شاید باز لحظه ی دوباره ای باشد از پرواز ...تو گذاشتی دام و رفتی... من خود گرفتارت شدم.....به بهانه ی دلتنگی برایت می نگارم... آسمان اجازه ی پرواز را از من گرفت و این آخرین بهانه بود برای رسیدن...بودنشان رازی بود ...آنان که لحظه هاشان گذشت به سادگی ....همانی بودند که باریدند گاهی برای ما ...و خاطره های خوش روزها ی با هم بودن را از خاطرشان می شویند...می دانیم که دیر یا زود فراموش می شویم...ما که تمام داراییمان یک گل بود و یک دل...آن ها را هم نثار قلب های مهربانتان کردیم...همه چیز می گذرد ...سال ها مثل نسیم ... هفته ها مثل باد ...و روزها همچون طوفانحرف هامان زیاد است ... وقت ما اندک .... آسمان هم که بارانی است...همه ی کلمات با آنچه میان ما گذشت بیگانه اندو من هیچ کلمه ای برای بیان صمیمیت دل ها مان را شایسته تر از سکوت نیافته ام...ما که می ترسیم از هجرت دوستکاش می دانستیم روزگاری که به هم نزدیکیم چه بهایی دارد...کاش می دانستیم غم دلتنگی هر روزه غروب چه دلیلی دارد...کاش.....
