آيا ستاره‌ها زنده‌اند؟ [HR][/HR] ستاره شناسان ستاره‌ها را مانند موجودات زنده مي‌دانند كه مراحل تولد ، زندگي و مرگ را در طول عمر خود مي‌گذرانند. اين مراحل كه براي انسان حدود چند ده سال طول مي‌كشد. در مورد ستاره‌ها از چند ميليون تا چند ميليارد سال متغير است. يك ستاره پس از تولد و گذران عمر ، وارد مرحله مرگ و پايان موجوديت مي‌شود. خورشيد ما هم كه يك ستاره است، از اين قاعده مستثني نيست. غول سرخ خورشيد ذخاير هيدروژن خورشيد به ما اين وعده را مي‌دهد كه تا حدود 5 ميليارد سال ديگر دغدغه‌اي نداشته باشيم. خورشيد تقريبا بصورت امروزي ، ستاره‌اي زرد كه به اندازه قرص ماه ديده مي‌شود، خواهد بود. ولي 5 ميليارد سال بعد بيشتر هيدروژن موجود در هسته خورشيد ، گداخته شده و صرف تهيه هليوم مي‌شود. در آن زمان جاذبه باعث انقباض هسته شده و فشار و دماي آن را افزايش خواهد داد. هيدروژن شروع به سوختن در پوسته اطراف هسته خواهد كرد. انرژي حاصل از همجوشي هسته‌اي در پوسته ، باعث انبساط لايه‌هاي خارجي خواهد شد، تا اينكه خورشيد تبديل به يك غول سرخ شود. هليوم هم به كربن و اكسيژن تبديل خواهد شد. خورشيد كوتوله وقتي خورشيد منبسط مي‌شود تا تبديل به يك غول سرخ شود ، قطرش حدود 150 برابر بزرگتر مي‌شود (بدليل همين افزايش حجم است كه غول ناميده مي‌شود). با افزايش حجم ، دماي سطح خورشيد به آرامي كاهش مي‌يابد و گازهاي منبسط شده و داغ حرارت خود را از دست مي‌دهند. رنگ خورشيد از زرد به نارنجي و سپس قرمز تغيير مي‌كند. بخاطر بزرگتر شدن سطح خورشيد ، درخشندگي آن هزار برابر افزايش يافته و نور بيشتري ساطع مي‌كند. خورشيد مدت 100 ميليون سال را به شكل يك غول سرخ سپري خواهد كرد، سپس لايه‌هاي سست بيروني از آن جدا خواهند شد. سرانجام خورشيد به شكل يك كوتوله سفيد باقي مانده و به تدريج از بين خواهد رفت. زمين سوگوار در مراحل پاياني عمر خورشيد ، هنگامي كه اين ستاره به غول سرخ تبديل مي‌شود، از آسمان آبي گرفته تا سايه رنگهاي سپيده و شامگاه ، كليه پديده‌هاي جوي ، عميقا تحت تأثير قرار مي‌گيرند. زمين سرد نمي‌شود بلكه برعكس افزايش مساحت خورشيد ، كاهش دما را جبران مي‌كند و دما از حد معمول هم بسيار فراتر مي‌رود. تمام موجودات زنده از بين مي‌روند و زمين در غم از دست دادن آنها و خورشيد به سوگ مي‌نشيند. با افزايش دما يخ پهنه‌هاي قطبي شروع به ذوب شدن مي‌كنند. سطح اقيانوسها بالا مي‌آيند و لايه ضخيمي از ابر ايجاد مي‌كنند كه براي مدتي خورشيد را پنهان مي‌كند. اين ابرها تقابل اقليمي ميان قطبها و استوا را از بين مي‌برند. نوعي جنگل آمازون داغ و مرطوب سراسر زمين را مي‌پوشاند. سپس جو زمين شروع به تبخير شدن مي‌كند. گياهان خشك شعله‌ور مي‌شوند. شعله‌هاي آتش با استفاده از اكسيژن باقيمانده ، همه مواد آلي موجود را مصرف مي‌كند. طبيعتي شبيه به ماه كنوني پديد مي‌آيد. در صخره سنگهاي قاره‌اي و اعماق حوزه‌هايي كه تبخير شده‌اند، حاكميت عصر معادن بار ديگر جايگاهي را كه در نخستين سالهاي عمر سياره داشت، باز مي‌يابد. پس از گذشت چند صد هزار سال ، خود صخره نيز شروع به ذوب شدن مي‌كند. زير آبشاري از حرارت سرخ ، امواج گدازه هاي فروزان از كوهها سرازير و در اعماق اقيانوسهاي كهن جمع مي‌شوند. خورشيد سرخ به گسترش خود ادامه مي‌دهد و باد نيرومند ستاره‌اي به بيرون مي‌فرستد. سيارات عطارد و زهره تحت تأثير آن به آرامي تبخير مي‌شوند. اين توفان شديد مواد آنها را جارو كرده و به صورت امواج متلاطمي از بخار به هوا مي‌فرستد. از اين ماده رقيق ممكن است سحابيهاي جديد شكل گرفته و در ميان آنها ستارگان و منظومه‌هاي سياره‌اي جديد پديدار شوند. منبع: رشد
