تک بيتی ها، دو بیتی ها و رباعیّـات ناب

دوست دارم که بپوشی رخ هم چون قمرت
تا چو خورشید نبینند به هر بام و درت

جرم بیگانه نباشد که تو خود صورت خویش
گر در آیینه ببینی برود دل ز برت

 

تو با این حسن نتوانی که روی از خلق درپوشی
که هم چون آفتاب از جام و حور از جامه پیدایی

 

دردِ دلم طبیب گو زود مکُن معالجت
پرسشِ دیردیرِ تو، به ز شفای عاجلم

کمال_خجندی

 

من آن یخم که از آتش گذشت و آب نشد
دعای یک لب مستم که مستجاب نشد

به قلم
غلامرضا طریقی

 

ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون
نیکی به جای یاران فرصت شمار یارا

 

درونم بی‌تو شد دریای خون از شوق دیدن‌ها
حبابش داغ‌های سینه، موجش دل تپیدن‌ها
تپیدن می‌کند محروم‌تر از دولت وصلت
که سازد موج‌ها را عین دریا آرمیدن‌ها

به قلم
میرزا دارا بیک جویا تبریزی(قرن۱۱)

 

آنچه دل می طلبد در دو جهان نا پیداست
جان گرچه همه اوست ولی جان به کجاست

به قلم
جلال الدین عبدالحمید عتیقی(قرن۸)
جلال‌الدین عتیقی در تبریز دیده به جهان گشود. از تاریخ دقیق تولد وی اطلاعی در دست نیست، برخی از تذکره نویسان ۶۴۶ هجری را زمان تولد وی ذکر کرده‌اند.
پدرش، قطب الدین ابوالفضل عبدالرّحمان، از مفسران و وعاظ شهیر و عالمان بزرگ آذربایجان در سده هفتم هجری به شمار می رفته
و خاندان وی به فضل و احسان معروف و در علم و حشمت و جوانمردی بی‌بدیل بوده‌اند.
سرانجام این شاعر نامدار سده هفتم و هشتم در ۷۴۴ هجری در تبریز دیده از جهان فروبست و در قبرستان چرنداب تبریز به خاک سپرده شد.

 

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت
که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش
هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت