یک عکسِ قدیمی، لای کتاب، که اتفاقی دیدماش، مرا برد به سالهای داشتنت. آنقدر قدیمیست که زمان و حال و هوایش را به یاد نمیآورم. اما لبخندی که در آن به لب دارم، بدونِ شک، لبخندِ آدمیست که "دوستت دارم"...
من با خودم فکر کردم: «اگر راست است که هر کسی یک ستاره روی آسمان دارد، ستاره من باید دور... تاریک... و بی معنی باشد. شاید من اصلا ستاره نداشتهام..!»
